Geven en ontvangen...

Vorige week stond ik in de rij bij de kassa van de supermarkt. De klant voor mij was een nog jonge man in een scootmobiel. Hij overhandigde moeizaam zijn tas aan de kassière, zij scande de boodschappen en pakte de tas in, waarna ik de tas aanpakte en in het mandje op de scootmobiel zette.

Het kostte de man veel moeite om zijn pinpas te pakken. De eerste keer ging het mis met het invoeren van de pincode. Ook de tweede keer mislukte de transactie. De klanten achter mij begonnen een beetje ongeduldig te worden en de man voor mij voelde zich duidelijk steeds onzekerder. De kassière adviseerde de man het nog eens te proberen. De man zocht zijn bril erbij en toetste, moeizaam sprekend zijn code opnoemend, nogmaals de code in. Weer mis... voor de derde maal. Nu werd de chef erbij geroepen, want na drie pogingen wordt de pas geblokkeerd. De tas moest terug op de band, volgens mij was de chef bang dat de meneer in kwestie in volle vaart de winkel uit zou racen met zijn niet betaalde boodschappen. Achter me hoorde ik ongeduldig gezucht...


De meneer in de scootmobiel zocht zijn portemonnee en toverde moeizaam zijn contante geld tevoorschijn. Helaas, 7 euro te weinig... De dame achter de kassa vroeg de man welke spullen hij niet direct nodig had en wilde een en ander gaan uitpakken. Ik bood aan om het ontbrekende geld aan te vullen. De meneer in de scootmobiel was opgelucht en vroeg mij hoe hij mij terug kon betalen. Ik wenste hem een fijne dag, rekende af en vervolgde mijn weg.

Met een fijn gevoel verliet ik het winkelcentrum. Maar hoe zat dat met die meneer? Steeds tegen je eigen beperkingen aanbotsend, steeds geconfronteerd worden met je eigen ongeduld en met een lichaam dat je meer en meer in de steek laat. Ik kan me zo voorstellen dat je de moed steeds weer bij elkaar moet schrapen om je boodschappen te doen. In dit geval moet dat een bijna dagvullend programma zijn. Zodra je je huis verlaat ben je blootgesteld aan het jachtige leven in deze maatschappij. Weinig mensen die de tijd voor je nemen, steeds weer onbegrip en ongeduld van de mensen om je heen.


Ik voel een diep respect voor deze man en de weg die hij in dit leven gekozen heeft. Naast zijn eigen lessen in geduld, acceptatie en de lessen die niet zichtbaar zijn, leren hij en alle mensen die we tegenkomen met een beperking, ons over menselijkheid, liefde, respect en mededogen. We moeten het alleen wel willen zien en er letterlijk even voor stil willen staan.